گرمي شعلهٔ آفتاب در عالم فتادن

به جست و جوي آن مجنون گمنام
زند اينگونه گوياي سخن گام
كه چون از گرمي اين مشعل زر
جهان گرديد چون درياي آذر
تو گفتي مهر كز افلاك بنمود
ز آتشگاه دوزخ روزني بود
فلك را گرمي خور سوخت چندان
كه با خاك سيه گرديد يكسان
ز گرمي تودهٔ گل شد چو دوزخ
در او از زير مي‌شد آب چون يخ
چو گرما شد ز حد يك روز منظور
زمين بوسيد پيش خسرو از دور
كه تاب شعلهٔ خور ساخت ما را
به دل بد شعله‌اي افروخت ما را
توان كردن بدينسان تابه كي زيست
بفرمايد شهنشه فكر ما چيست
بيان فرمود شاه مصر مسكن
كه اي دور از گل روي تو گلشن
برون از شهر ما فرخنده جاييست
در آن نيكويي آب و هواييست
مقامي چون بهشت جاوداني
بهارش ايمن از باد خزاني
خرد خلد برينش نام كرده
دم عيسا نسيمش وام كرده
در آن ساحت اگر منزل نمايي
نخواهد بود دور از دلگشايي
چو گل منظور ازين گفتار بشكفت
زمين بوسيد و خسرو را دعا گفت
اشارت كرد خسرو تا سپاهي
سوي آن بزمگه كردند راهي
به رايض گفت تا از بهر منظور
سمندي كرد زين از هر خلل دور
بسان كوه اما باد رفتار
كه باد از وي گرفتي ياد رفتار
ز نور آفتاب آن رخش چون برق
رسيدي پيشتر از غرب در شرق
اگر فارس فرس را برجهاندي
به جاسوس نظر خود را رساندي
بسان جام جم گيتي نمايي
دو چشمش بسكه كردي روشنايي
اگر مهميز ميسودش بر اندام
برون مي‌زد از آن سوي ابد گام
اگر مژگان كس بر هم رسيدي
به سد فرسنگ از آن جنبش رميدي
ز شيهه گاه جستن برسر خاك
زدي گلبانگ‌ها بر رخش افلاك
جهانيدي گرش بر چرخ اخضر
زدي سد چرخ بر خشت زر خور
به عزم آن مقام عشرت آيين
سوار رخش شد شهزادهٔ چين
سواران رخش سوي دشت راندند
سرود عيش بر گردون رساندند
شدند از راه شادي دشت پيما
چنين تا آن مقام عشرت افزا
فضاي دلگشايي ديد منظور
عجب فرخنده جايي ديد منظور
ميان سبزه آبش در ترنم
گلش از تازه رويي در تبسم
گرفته فاخته بر سروش آرام
زبان در ذكر با قمري در اكرام
عيان گرديده داغ لالهٔ تر
به رنگ آينه كافتد در آذر
ز هر جانب فتاده برگ لاله
چو پر خون پردهٔ چشم غزاله
در آن دلكش نشيمن مانده برپا
پي دفع حرارت غنچه حنا
ز هر سو غنچه بر آهنگ بلبل
سر انگشت مي‌زد بر دف گل
به بلبل در دهن خواني چكاوك
كله كج كرده چون هدهد به تارك
سرود كبك بر گردون رسيده
به آن آهنگ خود را بركشيده
در آن عشرت‌سرا مأوا نمودند
به بزم شادماني جا نمودند