قصيده شماره ۲۶ - در ستايش ميرميران

اي تماشاييان جاه و جلال
بشتابيد بهر استقبال
كه ز ره مي‌رسد به سد اعزاز
از در شاه موكب آمال
موكبي با جهان جهان شوكت
موكبي با جهان جهان اجلال
خلعت خسروانه سر تا پا
داشته شاه خسروان ارسال
آنچنان چون عديل سوي عديل
وآنچنان چون همال سوي همال
تاج و سارق نهاده طالع و بخت
بر سر دست دولت و اقبال
تاجي از مهر پايه‌اش ارفع
مهري ايمن ز احتمال زوال
تاجي اختر بر او گهر پيراي
اختري فارغ از فتور و بال
پيش پيش افسري چنين وز پي
اسب و زيني چو چرخ و جرم هلال
اسبي اندر جهندگي چو صبا
اسبي اندر روندگي چو شمال
در فضايي چو پهن دشت سپهر
بردويده به نيم تك چو خيال
در مضيقي چو تنگناي قلم
شده باريك در خزيده چو نال
همچو تيرش قلم جهد ز بنان
چون مصور تكاورش تمثال
وقت سرعت بود تقدم جوي
پاي او بر سر و دمش بر يال
اينچنين اسب و اينچنين تشريف
كش دو سد دولت است در دنبال
باد يارب مبارك و ميمون
بر تو فرخنده بخت فرخ فال
مير ميران غياث ملت و ملك
شحنهٔ كامل صنوف كمال
قلزم معني و محيط كرم
عالم دانش و جهان نوال
عالم از روي بخت خرم تو
صبح عيد است و خاطر اطفال
روز بدخواه و كلبهٔ سيهش
شام مرگ است و خاطر جهال
اثر خفت مخالف تو
ثقل ذاتي برد ز طبع جبال
سايه ذلت معاند تو
لعل و گوهر كند چو سنگ و سفال
وقت حاضر جوابي كرمت
چون گشايد طمع زبان سؤال
كيست ني كان زمان نباشد گنگ
چيست لا، كان زمان نباشد لال
پيش حاجت روايي كف تو
وعده در تحت امرهاي محال
در جهان فراخ احسانت
مدت انتظار تنگ مجال
گر تو گويي كه باز رو به ازل
بازگردد فلك به استعجال
گردد امروز دي و دي امروز
شود امسال پار و پار امسال
نيست در حقه‌هاي كيسه چرخ
هيچ زهري چو زهر تو قتال
افكند نرم خويي خويت
دوستي در ميان شير و غزال
خصم را برتو چون گزيند عقل
با وجود ظهور نقص و كمال
تا بود پاي ابلق مهدي
كس نبوسد سم خر دجال
داورا خاك راه تو وحشي
كه ز بي‌لطفي تو شد پامال
گر به احوال او نپردازي
اي بدش حال و ، اي بدش احوال
تا چنين است دور چرخ كه نيست
ماضي و حال او به يك منوال
مدت دولت تو باد چنان
كه بردرشك ماضيش بر حال