قصيده شماره ۳۶ - قصيده

همچو گل در زير گل باشيد اي گلها نهان
زانكه آغاز بهاري شد بتر از سد خزان
آنكه در پاي شكوفه مي‌زد اين موسم نوا
پيش پيش نخل تابوت است اكنون نوحه خوان
نيستش در دست جز شمع سيه بر اشك سرخ
آنكه در كف بوديش اين فصل شاخ ارغوان
تاكند خاكسترش بر سرزدست اين نو بهار
نخلهاي خرم خود سوخت يك سر باغبان
بر زمين باريد آتش (ز) آسمان بر جاي آب
دوزخي گرديد باغ و گلخني شد بوستان
چشم دارد گو برو آن نرگس از خواب و ببين
سبزه ها از تف آن آتش به رنگ زعفران
ده زبان سهل است ، گو با سد زبان سوسن برآ
كز براي نوحه در كار است بسيارش زبان
گو تمامي غنچه شو شاخ گل و بگشا دهن
زانكه به هرمويه بايد شد سراپايش دهان
هست با اين سوزش ماتم همان شور عشور
زانكه دود هر دو بر مي‌خيزد از يك دودمان
هم به صورت هم به معني هر دو را قرب جوار
عالي از يك شهر و جا بنياد اين دو خاندان
ماتم فرزند پيغمبر بود بر جمله فرض
گر يزيدي سيرتي اين را نداند گو بدان
رفته زهرا عصمتي در خلوت آل رسول
كامده آل علي از فرقت او در فغان
مانده چون شبير و شبر دو بزرگ نامدار
سر به زانو، دست بر سر، خسته دل ، آزرده جان
مريمي رفته‌ست و مانده زو مسيحاي رضيع
شسته رخ ز آب مژه ، ناشسته لبها از لبان
از سرير تخت بلقيس آيتي بربسته رخت
تاج افكنده ز سر بي او سليمان زمان
در جواني رفت و دل زينسان جوانان برگرفت
چون نسوزد از چنين رفتن دل پير و جوان
پاي در ربع نخست از چار ربع زندگي
رهزن ايام عمرش ره زده بر كاروان
ابتداي فصل نوروز و درختان برگ ريز
چون شكوفه بر لب پرخنده رفت از بوستان
همچو غنچه تازه رو رفتن نه كار هر كسي‌ست
خار در كف اول فصل بهار از گلستان
كرده قسمت جزو و كل بر جزو و كل خويشتن
رو نهاده بر كران و پا كشيده از ميان
پشه‌اي را داده اسبابي كه فيل از بردنش
ناله كرده بسكه حملش آمده بر وي گران
يك مگس را طعمه سيمرغ داده همتش
بس گشاده بال وقاف قرب كرده آشيان
كاروانهاي ثواب و روزه و حج و زكات
كرده پيش از خود روان در دار ملك جاودان
از جزاي خير او را قافله در قافله
پيش پيش و در پيش سد كاروان در كاروان
زن بود انكس كه از عالم نه زينسان باربست
راه عقبا هر كه زانسان رفت او را مرد خوان
غرق رحمت باد يارب در محيط مغفرت
موج فيضي شامل حالش زمان اندر زمان
طاقتي بخشد شه و شهزاده‌ها را ذوالمنن
تا ابدشان دارد از كل نوايب در امان