شماره ۴۲ - هجو خواجه

اي خواجه هجو ريشه فرو مي‌برد، بترس
شاخي‌ست اين كه مي‌ندهد ميوهٔ بهي
حاكم تو باش و جانب خود گير و حكم كن
كردم در اين معامله من با تو كوتهي
شاعر اگر تو باشي و از من طمع كني
اين وعده‌ها دهم كه تو دادي و مي‌دهي
هم خود بگو كه از پي تحرير هجو من
يك لحظه كاغذ و قلم از دست مي‌نهي ؟