بخش ۲ - (مناجات اول) در سياست و قهر يزدان

اي همه هستي زتو پيدا شده
خاك ضعيف از تو توانا شده
زيرنشين علمت كاينات
ما بتو قائم چو تو قائم بذات
هستي تو صورت پيوند ني
تو بكس و كس بتو مانند ني
آنچه تغير نپذيرد توئي
وانكه نمردست و نميرد توئي
ما همه فاني و بقا بس تراست
ملك تعالي و تقدس تراست
خاك به فرمان تو دارد سكون
قبه خضرا تو كني بيستون
جز تو فلكرا خم چوگان كه داد
ديك جسد را نمك جان كه داد
چون قدمت بانك بر ابلق زند
جز تو كه يارد كه اناالحق زند
رفتي اگر نامدي آرام تو
طاقت عشق از كشش نام تو
تا كرمت راه جهان برگرفت
پشت زمين بار گران برگرفت
گرنه زپشت كرمت زاده بود
ناف زمين از شكم افتاده بود
عقد پرستش زتو گيرد نظام
جز بتو بر هست پرستش حرام
هر كه نه گوياي تو خاموش به
هر چه نه ياد تو فراموش به
ساقي شب دستكش جام تست
مرغ سحر دستخوش نام تست
پرده برانداز و برون آي فرد
گر منم آن پرده بهم در نورد
عجز فلك را به فلك وانماي
عقد جهانرا زجهان واگشاي
نسخ كن اين آيت ايام را
مسخ كن اين صورت اجرام را
حرف زبانرا به قلم بازده
وام زمين را به عدم بازده
ظلمتيانرا بنه بي نور كن
جوهريانرا زعرض دور كن
كرسي شش گوشه بهم در شكن
منبر نه پايه بهم درفكن
حقه مه بر گل اين مهره زن
سنگ زحل بر قدح زهره زن
دانه كن اين عقد شب‌افروز را
پر بشكن مرغ شب و روز را
از زمي اين پشته گل بر تراش
قالب يكخشت زمين گومباش
گرد شب از جبهت گردون بريز
جبهه بيفت اخبيه گو برمخيز
تا كي ازين راه نوروزگار
پرده‌اي از راه قديمي بيار
طرح برانداز و برون كش برون
گردن چرخ از حركات و سكون
آب بريز آتش بيداد را
زيرتر از خاك نشان باد را
دفتر افلاك شناسان بسوز
ديده خورشيد پرستان بدوز
صفر كن اين برج زطوق هلال
باز كن اين پرده ز مشتي خيال
تا به تو اقرار خدائي دهند
بر عدم خويش گوائي دهند
غنچه كمر بسته كه ما بنده‌ايم
گل همه تن جان كه به تو زنده‌ايم
بي ديتست آنكه تو خونريزيش
بي بدلست آنكه تو آويزيش
منزل شب را تو دراز آوري
روز فرو رفته تو بازآوري
گرچه كني قهر بسي را ز ما
روي شكايت نه كسي را ز ما
روشني عقل به جان داده‌اي
چاشني دل به زبان داده‌اي
چرخ روش قطب ثبات از تو يافت
باغ وجود آب حيات از تو يافت
غمزه نسرين نه ز باد صباست
كز اثر خاك تواش توتياست
پرده سوسن كه مصابيح تست
جمله زبان از پي تسبيح تست
بنده نظامي كه يكي گوي تست
در دو جهان خاك سر كوي تست
خاطرش از معرفت آباد كن
گردنش از دام غم آزاد كن