بخش ۹ - نعت چهارم

اي گهر تاج فرستادگان
تاج ده گوهر آزادگان
هر چه زبيگانه وخيل تواند
جمله در اين خانه طفيل تواند
اول بيت ار چه به نام تو بست
نام تو چون قافيه آخر نشست
اين ده ويران چو اشارت رسيد
از تو و آدم به عمارت رسيد
آنچه بدو خانه نوآيين بود
خشت پسين داي نخستين بود
آدم و نوحي نه به از هر دوي
مرسله يك گره از هر دوي
آدم از آن دانه كه شد هيضه‌دار
توبه شدش گلشكر خوشگوار
توبه دل در چمنش بوي تست
گلشكرش خاك سر كوي تست
دل ز تو چون گلشكر توبه خورد
گلشكر از گلشكري توبه كرد
گوي قبولي ز ازل ساختند
در صف ميدان دل انداختند
آدم نو زخمه درآمد به پيش
تا برد آنگوي به چوگان خويش
بارگيش چون عقب خوشه رفت
گوي فرو ماند و فرا گوشه رفت
نوح كه لب تشنه به حيوان رسيد
چشمه غلط كرد و به طوفان رسيد
مهد براهيم چو راي اوفتاد
نيم ره آمد دو سه جاي اوفتاد
چون دل داود نفس تنگ داشت
در خور اين زير، بم آهنگ داشت
داشت سليمان ادب خود نگاه
مملكت آلوده نجست آين كلاه
يوسف از آن چاه عياني نديد
جز رسن و دلو نشاني نديد
خضر عنان زين سفر خشك تافت
دامن خود تر شدهٔ چشمه يافت
موسي از اين جام تهي ديد دست
شيشه به كهپايه «ارني» شكست
عزم مسيحا نه به اين دانه بود
كو ز درون تهمتي خانه بود
هم تو «فلك طرح» درانداختي
سايه بر اين كار برانداختي
مهر شد اين نامه به عنوان تو
ختم شد اين خطبه به دوران تو
خيز و به از چرخ مداري بكن
او نكند كار تو كاري بكن
خط فلك خطه ميدان تست
گوي زمين در خم چوگان تست
تا زعدم گرد فنا برنخاست
مي‌تك و مي‌تاز كه ميدان تراست
كيست فنا كاب ز جامت برد
يا عدم سفله كه نامت برد
پاي عدم در عدم آواره كن
دست فنا را به فنا پاره كن
اي نفست نطق زبان بستگان
مرهم سوداي جگر خستگان
عقل به شرع تو ز درياي خون
كشتي جان برد به ساحل درون
قبله نه چرخ به كويت دراست
عبهر شش روزه به مويت دراست
ملك چو مويت همه درهم شود
گر سر موئي زسرت كم شود
بي قلم از پوست برون خوان توئي
بي سخن از مغز درون دان توئي
زان بزد انگشت تو بر حرف پاي
تا نشود حرف تو انگشت ساي
حرف همه خلق شد انگشت رس
حرف تويي زحمت انگش كس
پست شكر گشت غبار درت
پسته و عناب شده شكرت
يك كف پست تو به صحراي عشق
برگ چهل روزه تماشاي عشق
تازه‌ترين صبح نجاتي مرا
خاك توام كاب حياتي مرا
خاك تو خود روضه جان منست
روضه تو جان و جهان منست
خاك تو در چشم نظامي كشم
غاشيه بر دوش غلامي كشم
بر سر آنروضه چون جان پاك
خيزم چون باد و نشينم چو خاك
تا چو سران غاليه‌تر كنند
خاك مرا غاليه سر كنند