بخش ۲۲ - گفتار بليناس

بليناس دانا به زانو نشست
زمين را طلسم زمين بوسه بست
كه چندانكه هست آفرينش به جاي
شها بر تو باد آفرين خداي
ز دانش مبادا دل شاه دور
كه با نور به ديده با ديده نور
چو فرهنگ خسرو چنان بازجست
كه پيدا كنم رازهاي نخست
نخستين طلسمي كه پرداختند
زمين بود و تركيب ازو ساختند
چو نيروي جنبش در او كرد كار
به افسردگي زو برآمد بخار
از او هر چه رخشنده و پاك بود
سزاوار اجرام افلاك بود
دگر بخشهاكان بلندي نداشت
بهر مركزي مايه‌اي مي گذاشت
يكي بخش از او آتش روشن است
كه بالاترين طاق اين گلشن است
دوم بخش ازو باد جنبنده خوست
كه تا او نجنبد ندانند كوست
سوم بخش ازو آب رونق پذير
كه هستش ز راوق گري ناگزير
همان قسمت چارمين هست خاك
ز سركوب گردش شده گردناك