بخش ۲۳ - گفتار سقراط

چو سقراط را داد نوبت سخن
رطب ريزشد خوشه نخل بن
جهانجوي را گفت پاينده باش
به دين و به دانش گراينده باش
همه آرزوها شكار تو باد
نهفت جهان آشكار تو باد
ز پرسيدهٔ شهريار جهان
كه داند كه هست اين پژوهش نهان
وليكن به اندازهٔ راي خويش
كند هر كسي عرض كالاي خويش
نخستين ورق كافرينش نبود
جز ايزد خداوند بينش نبود
ز هيبت برانگيخت ابري بلند
همان برق و باران او سودمند
ز باران او گشت پيدا سپهر
پديد آمد از برق او ماه و مهر
ز ماهيتي كز بخار او فتاد
زمين گشت و بر جاي خويش ايستاد
از اين بيشتر رهنمون ره نبرد
گزافه سخن بر نشايد شمرد