بخش ۳۹ - افسانه گفتن خسرو و شيرين و شاپور و دختران

فرو زنده شبي روشنتر از روز
جهان روشن به مهتاب شب‌افروز
شبي باد مسيحا در دماغش
نه آن بادي كه بنشاند چراغش
ز تاريكي در آن شب يك نشان بود
كه آب زندگي دروي نهان بود
سوادي نه بر آن شبگون عماري
جز آن عصمت كه باشد پرده‌داري
صبا گرد از جبين جان زدوده
ستاره صبح را دندان نموده
شبي بود از در مقصود جوئي
مراد آن شب ز مادر زاد گوئي
ازين سو زهره در گوهر گسستن
وز آن سو مه به مرواريد بستن
زمين در مشك پيمودن به خروار
هوا در غاليه سودن صدف‌وار
ز مشك افشاني باد طربناك
عبيرآميز گشته نافه خاك
دماغ عالم از باد بهاري
هوا را ساخته عود قماري
سماع زهره شب را در گرفته
مه يك هفته نصفي بر گرفته
ثريا بر نديمي خاص گشته
عطارد بر افق رقاص گشته
جرس جنباني مرغان شب‌خيز
جرسها بسته در مرغ شب‌آويز
دد و دام از نشاط دانه خويش
همه مطرب شده در خانه خويش
اگر چه مختلف آواز بودند
همه با ساز شب دمساز بودند
ملك بر تخت افريدون نشسته
دل اندر قبله جمشيد بسته
فروغ روي شيرين در دماغش
فراغت داده از شمع و چراغش
نسيم سبزه و بوي رياحين
پيام آورده از خسرو به شيرين
كزين خوشتر شبي خواهد رسيدن؟
وزين شاداب‌تر بوئي دميدن؟
چرا چندين وصال از دور بينيم
اگر نوريم تا در نور بينيم
و گر خونيم خونت چون نجوشد
و گر جوشد به من بر چند پوشد
هوائي معتدل چون خوش نخنديم
تنوري گرم نان چون در نبنديم
نه هر روزي ز نو رويد بهاري
نه هر ساعت بدام آيد شكاري
به عقل آن به كه روزي خورده باشد
كه بي‌شك كار كرده كرده باشد
بسا نان كز پي صياد بردند
چو ديدي ماهي و مرغانش خوردند
مثل زد گرگ چون روبه دغا بود
طلب من كردم و روزي ترا بود
ازين فكرت كه با آن ماه مي‌رفت
چو ماه آن آفتاب از راه مي‌رفت
دگر ره ديو را دربند مي‌داشت
فرشتش بر سر سوگند مي‌داشت
ازين سو تخت شاخنشه نهاده
وشاقي چند بر پاي ايستاده
به خدمت پيش تخت شاه شاپور
چو پيش گنج باد آورد گنجور
و زان سو آفتاب بت‌پرستان
نشسته گرد او ده نار پستان
فرنگيس و سهيل سرو بالا
عجب نوش و فلكناز و هميلا
همايون و سمن ترك و پريزاد
ختن خاتون و گوهر ملك و دلشاد
گلاب و لعل را بر كار كرده
ز لعلي روي چون گلنار كرده
چو مستي خوان شرم از پيش برداشت
خرد راه وثاق خويش برداشت
ملك فرمود تا هر دلستاني
فرو گويد به نوبت داستاني
نشسته لعل داران قصب پوش
قصب بر ماه بسته لعل بر گوش
ز غمزه تير و از ابرو كمان‌ساز
همه باريك بين و راست انداز
ز شكر هر يكي تنگي گشاده
ز شيرين بر شكر تنگي نهاده