بخش ۱۰۰ - در ياد كردن دوره زندگي پس از مرگ

دگر ره گفت بعد از زندگاني
بياد آرم حديث اين جهاني
جوابش داد پير دانش آموز
كه اي روشن چراغ عالم‌افروز
تو آن نوري كه پيش از صحبت خاك
ولايت داشتي بر بام افلاك
ز تو گر باز پرسند آن نشانها
نياري هيچ حرفي ياد از آنها
چو روزي بگذري زين محنت‌آباد
از آن ترسم كز اين هم ناوري ياد
كسي كو ياد نارد قصه دوش
تواند كردن امشب را فراموش