غزل شمارهٔ ۶

گريه كردم گريه هم اين بار آرامم نكرد
هر چه كردم - هر چه - آه انگار آرامم نكرد

روستا از چشم من افتاد، ديگر مثل قبل
گرمي آغوش شاليزار آرامم نكرد

بي تو خشكيدند پاهايم كسي راهم نبرد
درد دل با سايه ي ديوار آرامم نكرد

خواستم ديگر فراموشت كنم اما نشد
خواستم اما نشد، اين كار آرامم نكرد

سوختم آن گونه در تب، آه از مادر بپرس
دستمال تب بر نم دار آرامم نكرد

ذوق شعرم را كجا بردي؟ كه بعد از رفتنت
عشق و شعر و دفتر و خودكار آرامم نكرد