غزل شمارهٔ ۱۲

چگونه مي رود به سمت بيكرانه ها
كه ابر گريه مي كند براي رودخانه ها

پرنده غافل است از اينكه تندباد مي رسد
وگرنه باز هم بنا نميشد آشيانه ها

و اين چنين كه اين همه ز عشق رنج مي برند
مرا غم تو مي كشد در آتش بهانه ها

چراغ و چشم آسمان! ستاره ها تو، ماه،تو
پس از تو تار مي شود شبِ تمامِ خانه ها

اگر چه زخم مي زني ولي ترا نوشته اند
به روي صفحه ي دلم خطوطِ تازيانه ها

خلاصه بر درختِ دل، تو بايد آشيان كني
وگرنه مي سپارمش به دست موريانه ها