غزل شمارهٔ ۱۴

بعد از تو سرد و خسته و ساكت تمام روز...
با صد بهانه ي متفاوت تمام روز...

هي فكر مي كنم به تو و خيره مي شود
چشمم به چند نقطه ي ثابت تمام روز

زردند گونه هاي من و خاك مي خورد
آيينه روي ميز توالت تمام روز

در اين اتاق، بعد تو تكرار مي شود
يك سينماي مبهم و صامت تمام روز

گهگاه مي زند به سرم درد دل كند
با يك نوار خالي كاست تمام روز

"من" بي "تو" مرده اي متحرك تمام شب...
"من" بي "تو" سرد و خسته و ساكت تمام روز