غزل شمارهٔ ۱۶

بده به دست من اين بار بيستونها را
كه اين چنين به تو ثابت كنم جنونها را

بگو به دفتر تاريخ تا سياه كند
به نام ما همه ي سطرها، ستونها را

عبور كم كن از اين كوچه ها كه مي ترسم
بسازي از دل مردم كلكسيونها را

... منم كه گاه به ترك تو سخت مجبورم
... تويي كه دوري تو شيشه كرده خونها را

ميان جاده بدون تو خوب مي فهمم
نوشتهاي غم انگيز كاميونها را!