غزل شمارهٔ ۱۷

قلم كنار تو افتاده ليقه خشك شده
حرف "ع ش ق" به خطِّ عتيقه خشك شده

دوباره زخم تو گل كرده "دوم" ماه است
زمان به روي "دو و ده دقيقه" خشك شده

كناره پنجره اي، ماه مي وزد ... داري
به سمت كوچه نگاه عميق خشك شده

از آن قرار براي تو اين فقط مانده است:
گلي كه بر سر جيب جليقه خشك شده

...هجوم خاطره ها ... چشمهاي تو بسته اند
و دستهاي تو روي شقيقه خشك شده

براي "عشق" تو سر مشق تازه مي خواهي
قلم كنار تو افتاده ليقه خشك شده