غزل شمارهٔ ۲۳

ديدمت چشم تو جا در چشمهاي من گرفت
آتشي يك لحظه آمد در دلم دامن گرفت

آنقدر بي اختيار اين اتفاق افتاده كه
اين گناه تازه ي من را خدا گردن گرفت

در دلم چيزي فرو مي ريزد آيا عشق نيست؟
اينكه در اندام من امروز باريدن گرفت

من كه هستم؟ او كه نامش را نمي دانست و بعد
رفت زير سايه ي يك "مرد" و نام "زن" گرفت

روزهاي تيره و تاري كه با خود داشتم
با تو اكنون معني آينده اي روشن گرفت

زنده ام تا در تنم هُرم نفسهاي تو هست
مرگ مي داند: فقط بايد ترا از من گرفت