بخش ۷۴ - بوسعيديان شهر لحسا

در شهر بيش از بيست هزار مرد سپاهي باشد و گفتند سلطان آن مردي شريف بود و آن مردم را از مسلماني بازداشته بود و گفته نماز و روزه از شما برگرفتم و دعوت كرده بود آن مردم را كه مرجع شما جز با من نيست و نام او ابوسعيد بوده است و چون از اهل آن شهر پرسند كه چه مذهب داري گويد كه ما بوسعيدي ايم.
نماز نكنند و روزه ندارند و ليكن بر محمد مصطفي صلي الله عليه و سلم و پيغامبري او مقرند.
ابوسعيد ايشان را گفته است كه من باز پيش شما آيم يعني بعد از وفات و گور او به شهر لحسا اندر است و مشهدي نيكو جهت ساخته‌اند و وصيت كرده است فرزندان خود را كه مدام شش تن از فرزندان من اين پادشاهي نگاه دارند و محافظت كنند رعيت را به عدل و داد و مخالفت يكديگر نكنند تا من باز آيم.
 اكنون ايشان را قصري عظيم است كه دارالملك ايشان است و تختي كه شش وزير دارند پس اين شش ملك بر يك تخت بنشينند و شش وزير بر تختي ديگر و هركار كه باشد به كنكاج يكديگر مي‌سازند و ايشان را در آن وقت سي هزار بنده درم خريده زنگي و حبشي بود و كشاورزي و باغباني مي‌كردند و از رعيت عشر چيزي نخواستند و اگر كسي درويش شدي يا صاحب قرض، او را تعهد كردندي تا كارش نيكو شدي و اگر زري كسي را بر ديگري بودي بيش ازماةيه او طلب نكردندي، و هر غريب كه بدان شهر افتد و صنعتي داند چندان كه كفاف او باشد مايه بدادندي تا او اسباب و آلتي كه در صنعت او به كار آيد بخريدي و به مراد خود زر ايشان كه همان قدر كه ستده بودي باز دادي و اگر كسي از خداوندان ملك و اسباب را ملكي خراب شدي و قوت آبادان كردن نداشتي ايشان غلامان خود را نامزد كردندي كه بشدندي و آن ملك و اسباب آبادان كردندي و از صاحب ملك هيچ نخواستندي، و آسياها باشد در لحسا كه ملك باشد به سوي رعيت غله آرد كنند كه هيچ نستانند و عمارت آسيا و مزد آسيابان از مال سلطان دهند، و آن سلاطين را سادات مي‌گفتند و وزراي ايشان را شائره، و در شهر لحسا مسجد آدينه نبود و خطبه و نماز نمي كردند الا آن كه مردي عجمي آن جا مسجدي ساخته بود نام آن مرد علي بن احمد مردي مسلمان حاجي بود و متمول و حاجيان كه بدان شهر رسيدندي او تعهد كردي، و در آن شهر خريد و فروخت و داد و ستد به سرب مي‌كردند و سرب در زنبيل‌ها بود در هر زنبيلي شش هزار درم سنگ. چون معامله كردندي زنبيل شمردندي و همچنان برگرفتندي و آن نقد كسثي از آن برون نبردي و آن جا فوطه هاي نيكو بافند و به بصره برند و به ديگر بلاد.
اگر كسي نماز كند او را باز ندارند و ليكن خود نكنند.