قصيده شماره ۴۶

سفله جهان، اي پسر، چو چشمه شور است
چشمهٔ شور از در نفايه ستور است
خانهٔ تاري است اين جهان و بدو در
ره‌گذر ديده ني چو ديدهٔ مور است
فردا جانت به علم زور نمايد
چونان كامروز كار تنت به زور است
دانا گر چشم سر ندارد بيناست
نادان گر چشم هشت يابد كور است
آتش با عاقلان برابر آب است
بستان با جاهلان برابر گور است