قصيده شماره ۱۲۴

نگذاشت خواهد ايدرش
بر رغم او صورت گرش
جز خاك هرگز كي خورد
آن را كه خاك آمد خورش
فرزند اين دهر آمده‌است
اين شخص منكر منظرش
چون گربه مر فرزند را
مي خورد خواهد مادرش
كردند وعده‌ش ديگري
به زين نيامد باورش
از غدر ترساند همي
پر غدر دهر كافرش
گويد به نسيه نقد ند
هد هر كه نيك است اخترش
با زرق بفروشد تنش
در دام خويش آرد سرش
جز غدر نايد زين جهان
زنهار ناصح مشمرش
تيره شمر روشنش را
حنظل گمان بر شكرش
باطل كند شب‌هاي او
تابنده روز انورش
ناچيز گردد پيرو زرد
آن نوبهار اخضرش
بنشاند آب آذرش را
بگزيد آب از آذرش
يك ركن او چون دوست شد
دشمن شودت آن ديگرش
گر بنگرد در خويشتن
مردم به چشم خاطرش
وين دشمنان را بسته بيند
يك يك اندر پيكرش
چون خانه‌هاي دشمنان
سازند ديوار و درش
وين خانه را بيند يكي
خيمه بي‌آرام از برش
زيرش چهار استون زده
هريك سزا و درخورش
داند كه ناورد آن كه‌ش آورد
از گزافه ايدرش
وين دشمنان ويران همي
خواهند كرد اين منظرش
واندر بلا و رنج تا
هرگز ندارد داورش
بي‌طاعتي داد اين جهان
پر از نعيم بي‌مرش
وين بي كناره جانور
گشتند بنده يكسرش
گردن نيارد برد ازو
نه كهتر و نه مهترش
گر نه جهان ميراث داد
او را خداي قادرش
كرسيش چون شد اسپ و خر
حمال چون گشت استرش؟
زاغش نگر صاحب خبر
بلبل نگر خنياگرش
بل ملك او شد خاك زر
فرزند او خدمت گرش
ندهد جز او را بوي خوش
كافور و مشك و عنبرش
شادان جز او را كي كند
از جانور سيم و زرش؟
بي طاعتي ميراث داد
ايزد ز ملك ظاهرش
گر طاعتش دارد دهد
بي‌شك بسي زين بهترش
چون داد ملك خود به تو
گر نيستي هم گوهرش؟
از مرد يابد ملك هر
گز جز پسر يا دخترش
خود نشنود ترسا چنين
گفتاري از پيغمبرش
منكر شدش نادان ولي
كن نيست دانا منكرش
هر كو بداند حق را
اين قول نايد منكرش
بشناس مبدع را زخا
لق تا نداري همبرش
حيدر همين كرده‌است اشا
رت خلق را بر منبرش
بر ديگران در علم تو
حيدست فضل و مفخرش
روح القدس بودي، چو بر
منبر نشستي، ياورش
رستم سزا بودي، چو او
دلدل ببستي، چاكرش
ننوشت كفر و شرك را
جز تيغ ايمان گسترش
جز تيغ و دل بر لشكر
اعدا نبودي لشكرش
جز سر چرا هرگز نجس
تي تيغ تيز سر خورش
گردن به طاعت نه گزا
فه داد عمرو و عنترش
بر خوان اگر نه بي‌هشي
آثار فتح خيبرش
بر سر نباشد گر نبا
شد حب حيدر افسرش
فخرست روز حشر ما
در گردن جان چنبرش
دستش نگيرد حيدرم
دستم نگيرد عمرش
رفتم پس آبشخورم
رو گو پس آبشخورش