قصيده شماره ۲۰۴

از بهر چه، اي پير هشيوار هنربين،
بر اسپ هوا كرد دلت بار دگر زين؟
دين است نهال شكر حكمت، پورا،
بنشانش و به هر وقت ازو بار شكر چين
مر بند هوا را بجز از حكمت نگشاد
حكمت برد از عارض و رخسار چو زر چين
اين است تو را منزل و زاد، اي سفري مرد
برگير، هلا، زاد و همه بار سفر زين
طين است تو را اصل، بلي، ليكن بنگر
كان چيست كزو گشت چنين يار هنرطين
اي رفته چهل سال به تن در ره دنيا،
گمراه چرا شد دل هشيار تو در دين؟
راهت بنمايم سوي دين گر تو نگيري
اندر دل از اين پند پدروار پدر كين
دار گذر است اينت، به پرهيز و به طاعت
بشتاب و بپرهيز و رو از دار گذر هين
بنداز تبرزين، چو طبرزد بشنو پند
چون من به طبرزد كه كند كار تبرزين؟