قصيده شماره ۲۶۳

بهار دل دوستدار علي
هميشه پر است از نگار علي
دلم زو نگار است و علم اسپرم
چنين واجب آيد بهار علي
بچن هين گل، اي شيعت و خسته كن
دل ناصبي را به خار علي
از امت سزاي بزرگي و فخر
كسي نيست جز دوستدار علي
ازيرا كز ابليس ايمن شده است
دل شيعت اندر حصار علي
علي از تبار رسول است و نيست
مگر شيعت حق تبار علي
به صد سال اگر مدح گويد كسي
نگويد يكي از هزار علي
به مردي و علم و به زهد و سخا
بنازم بدين هر چهار علي
ازيرا كه پشتم ز منت به شكر
گران است در زير بار علي
شعار و دثارم ز دين است و علم
هم اين بد شعار و دثار علي
تو اي ناصبي خامشي ايرا كه تو
نه‌اي آگه از پود و تار علي
محل علي گر بداني همي
بينديشي از كار و بار علي
مكن خويشتن مار بر من كه نيست
تو را طاقت زهر مار علي
به بي‌دانشي هر خسي را همي
چرا آري اندر شمار علي؟
علي شير نر بود ليكن نبود
مگر حربگه مرغزار علي
نبودي در اين سهمگن مرغزار
مگر عمرو و عنتر شكار علي
يكي اژدها بود در چنگ شير
به دست علي ذوالفقار علي
سه لشكر شكن بود با ذوالفقار
يمين علي با يسار علي
سران را درافگند سر زير پاي
سر تيغ جوشن گذار علي
نبود از همه خلق جز جبرئيل
به حرب حنين نيزه‌دار علي
به روز هزاهز يكي كوه بود
شكيبا، دل بردبار علي
چو روباه شد شير جنگي چو ديد
قوي خنجر شيرخوار علي
همي رشك برد از زن خويش مرد
گه حملهٔ مردوار علي
گر از غارت ديو ترسي همي
درآمدت بايد به غار علي
به غار علي در نشد كس مگر
به دستوري كاردار علي
ز علم است غار علي، سنگ نيست
نشايد به سنگ افتخار علي
نبيني به غار اندرون يكسره
سراي و ضياع و عقار علي
نبارد مگر ز ابر تاويل قطر
بر اشجار و بر كشت زار علي
نبود اختيار علي سيم و زر
كه دين بود و علم و اختيار علي
شريعت كجا يافت نصرت مگر
ز بازوي خنجر گزار علي؟
ز كفار مكه نبود ايچ كس
به دل ناشده سوكوار علي
سر از خس برون كرد نارست هيچ
كس اندر همه روزگار علي
هميشه ز هر عيب پاكيزه بود
زبان و دو دست و ازار علي
گزين و بهين زنان جهان
كجا بود جز در كنار علي؟
حسين و حسن يادگار رسول
نبودند جز يادگار علي
بيامد به حرب جمل عايشه
بر ابليس زي كارزار علي
بريده شد ابليس را دست و پاي
چو بانگ آمد از گيرودار علي
از آتش نيابند زنهار كس
چو نايند در زينهار علي
كه افگند نام از بزرگان حرب
مگر خنجر نامدار علي؟
به بدر و احد هم به خيبر نبود
مگر جستن حرب كار علي
پس آنك او به بنگاه مي‌پخت ديگ
به هنگام خور بود يار علي
شتربان و فراش با ديگ‌پز
نبودند جز پيشكار علي
سواري كه دعوي كند در سخن
بيا، گو، من اينك سوار علي
اگر ناصبي گوش دارد زمن
نكو حجت خوش‌گوار علي
به حجت به خرطومش اندر كشم
علي‌رغم او من مهار علي
وگر سر بتابد به بي‌دانشي
ز علم خوش بي‌كنار علي
نيايد به دشت قيامت مگر
سيه روي و سر پرغبار علي