قصيده شماره ۲۷۱

از آن پس كاين جهان را آزمودي گر خردمندي
در اين پر گرد و ناخوش جاي دل خيره چرا بندي؟
به بيماري از اين جاي سپنجي چون شوي بيرون
مخور تيمار چنديني نه بنيادش تو افگندي
يكي فرزند خواره پيسه گربه است، اي پسر، گيتي
سزد گر با چنين مادر ز بار و بن نپيوندي
چنان چون مر تو را پند است مرده جد بر جدت
تو مر فرزند فرزندان فرزندانت را پندي
جهان مست است نرمي كن كه من ايدون شنوده‌ستم
كه با مستان و ديوانه حليمي بهتر از تندي
بخواهد خورد مر پروردگان خويش را گيتي
نخواهد رستن از چنگال او سندي و نه هندي
جهانا ز آزمون سنجاب و از كردار پولادي
به زير نوش در نيشي به روي زهر بر قندي
به روز و شب همي كاهد تن مسكين من زيرا
به رندهٔ روز و سوهان شبم دايم همي رندي
ز چون و چند بيروني ازيرا عقل نشناسد
نه مر بودنت را چوني نه مر گشتنت را چندي
نخواني پيش و نپسندي ز فرزندان بسيارت
مگر آن را كزو نايد بجز بدفعلي و رندي
بسا شاهان با ملك و سپاه و گنج آگنده
كه‌شان بربودي از گاه و بدين چاه اندر افگندي
كجا پيوسته‌اي صحبت كه ديگر روز نگسستي؟
درختي كي نشانده‌ستي كه از بيخش نه بركندي؟
خردمندا، مراد ايزد از دنيا به حاصل كن
مراد او تو خود داني چه چيز است ار خردمندي
خداوندي همي بايدت و خدمت كرد نتواني
گرش خدمت كني بدهد خداوندت خداوندي
مرا ايزدي دين است چون دين يافتي زان پس
دگر مر خويشتن را در سپنجي جاي نپسندي
بدين مهلت كه داده‌ستت مباش از مكر او ايمن
بترس از آتش تيزش مكن در طاعتش كندي
چو فضل دين ايزد را ز نفس خويش بفگندي
چه باشد فضل سوي او تو را بر رومي و سندي؟
به گوش اندر همي گويدت گيتي «بار بر خر نه»
تو گوش دل نهاده‌ستي به دستان نهاوندي
اگر داني كه فردا بر تو خويش و اهل و پيوندت
بگريد زار چنديني بدين خوشي چرا خندي؟
ببايد بي‌گمان رفتنت از اينجا سوي آن معدن
كه آنجا بدروي بي‌شك هر آنچ اينجا پراگندي
حكايت‌هاي شاهان را همي خواني و مي‌خندي
همي بر خويشتن خندي نه بر شاه سمرقندي
چرا بر عهد و سوگند رسول خويش نشتابي
به سوي عهد فرزندش گر اهل عهد و سوگندي؟
گر اهل عهد و پيماني از اهل خانداني تو
وگر زين خانه بيروني بر افسوسي و ترفندي
نيائي سوي نور ايرا به تاريكي درون زادي
وگر زي نور نگرائي در اين تاريك چه بندي
اگر فردا شفاعت را از احمد طمع ميداري
چرا امروز دشمن دار اهل‌البيت و فرزندي؟