قصيده شماره ۲۷۷

اي خواجه، تو را در دل اگر هست صفائي
بر هستي آن چونكه تو را نيست ضيائي؟
ور باطنت از نور يقين هست منور
بر ظاهر آن چونكه تو را نيست گوائي؟
آري چو بود ظاهر تحقيق، ز تلبيس
پيدا شود او، همچو صوابي ز خطائي
در وصف چو خيري نبود خلق پرستي
در صيد چو بازي نبود جوجه ربائي