شماره ۹ - در مدح سلطان مسعود غزنوي

اي ترك ترا با دل احرار چه كارست
نه اين دل ما غارت تركان تتارست
از ما بستاني دل و ما را ندهي دل
با ما چه سبب هست ترا، يا چه شمارست
ما را به از اين دار و دل ما به از اين جوي
من هيچ ندانم كه مرا با تو چه كارست
هرگاه كه من جهد كنم دل به كف آرم
بازش تو بدزدي ز من اين كارنه كارست
من پار بسي رنج و عناي تو كشيدم
امسال به هش باش كه امسال نه پارست
نه دل دهدم كز تو كنم روي به يكسوي
نه با تو ازين بيش مرا رنج و مرارست
هر روز دگر خوي و دگر عادت و كبرست
اين خوي بد و عادت تو چند هزارست
خوي تو همي‌گردد و خويي كه نگردد
خوي ملك پيلتن شير شكارست
مسعود ملك آنكه به جنب هنر او
اندر ملكان هر چه هنر بود عوارست
آن ملكستاني كه هر آن ملك كه بستاند
كو تيغ بدو تيز كند ملكسپارست
در لشكر اسكندر از اسب نبودي
چندانكه در اين لشكر از پيل قطارست
ده پانزده من بيش نبد گرز فريدون
هفتاد مني گرز شه شير شكارست
از چوب بدي تخت سليمان پيمبر
وين تخت شه مشرق از زر عيارست
گويند كه آن تخت ورا باد ببردي
وين نزد من اي دوست نه فخرست و نه عارست
زيرا كه هر آن چيز كه باشد بربايد
باشد سبك و هر چه سبك باشد خوارست
ار روي ملوكانش هر روز نشاطست
وز كيسهٔ شاهانش هر روز نثارست
هر چند كه خوبست، درو خوبترين چيز
ديدار شه پيلتن شيرشكارست
آمد ملكا عيد و مي لعل همي‌گير
كاين مي سبب رستن بنيان ضرارست
مي بر تو حلالست كه در دار قراري
وان را بزه باشد كه نه در دار قرارست
تا خاك فروتر بود و نار زبرتر
تا پيش هوا نار و هوا از پي نارست
گوشت به سوي نوش جهانگير بزرگست
چشمت به سوي آن صنم باده گسارست