شماره ۱۴

مي بر كف من نه كه طرب را سبب اينست
آرام من و مونس من روز و شب اينست
ترياق بزرگست و شفاي همه غمها
نزديك خردمندان مي را لقب اينست
بي مي نتوان كردن شادي و طرب هيچ
زيرا كه بدين گيتي اصل طرب اينست
معجون مفرح بود اين تنگدلان را
مر بي سلبان را به زمستان سلب اينست
اي آنكه نخوردستي مي گر بچشي زان
سوگند خوري، گويي: شهد و رطب اينست
مي‌گير و عطا ورز و نكو گوي و نكو خواه
اينست كريمي و طريق ادب اينست