شماره ۲۲ - در مدح سلطان مسعود غزنوي

دلم اي دوست تو داني كه هواي توكند
لب من خدمت خاك كف پاي تو كند
تا زيم، جهد كنم من كه هواي تو كنم
بخورد بر ز تو آنكس كه هواي تو كند
شيفته كرد مرا عشق و ولاي تو چنين
شايدم هر چه به من عشق و ولاي تو كند
نكنم با تو جفا، ور تو جفا قصد كني
نگذارم كه كسي قصد جفاي تو كند
تن من جمله پس دل رود و دل پس تو
تن هواي دل و دل جمله هواي تو كند
زهره شاگردي آن شانه و زلف تو كند
مشتري بندگي بند قباي تو كند
رايگان مشكفروشي نكند هيچ كسي
ور كند هيچ كسي، زلف دوتاي تو كند
بابلي كرد نتاند به دل مرده دلان
آن كه آن زلف خم غاليه ساي تو كند
چه دعا كردي جانا، كه چنين خوب شدي
تا چو تو، چاكر تو نيز دعاي تو كند
از لطيفي كه تويي اي بت و از شيريني
ملك مشرق بيمست كه راي تو كند
ميرمسعود كه هرچ آن تو ازو ياد كني
طالع سعد، همه سعد عطاي تو كند
به همه كار تويي راهنماي تن خويش
خسروي تو دل تو راهنماي تو كند
با شرف ملكت را سيرت خوب تو كند
با بها دولت را فر و بهاي تو كند
به يكي زخم شكسته سر هفتاد سوار
گرز هشتاد من قلعه گشاي تو كند
جگر بيست مبارز ستدن روز مصاف
نيزهٔ بيست رش دستگراي تو كند
كاروان ظفر و قافلهٔ فتح و مراد
كاروانگاه به صحراي رجاي تو كند
نرود هيچ خطا بر دل و انديشه تو
كز خطا دور ترا ذهن و ذكاي تو كند
آن خدايي كه كند حكم قضاي بد و نيك
جز به نيكي نكند، هر چه قضاي تو كند
سنگ باران عنا بارد بر فرق كسي
كه دل او نيت و قصد عناي تو كند
ملك روم به مصر آمد و خواهد كه كنون
خدمت وشغل غلامان سراي تو كند
اين جهان كرد براي تو خداوند جهان
وان جهان، من به يقينم كه براي تو كند
همه عدلست و همه حكمت و انصاف تمام
هر چه از فضل و كرم، با تو خداي تو كند
بيش ازين نيز به جاي تو لطف خواهد كرد
از لطف آنچه كند با تو سزاي تو كند
نعمت عاجل و آجل به تو داد از ملكان
زانكه ضايع نشود، هر چه به جاي تو كند
نتواند كه جزاي تو كند خلق به خير
ملك العرش تواند كه جزاي تو كند
من رهي، تا بزيم، مدح و ثناي تو كنم
شرف آن را بفزايد كه ثناي تو كند
شادمانه بزي اي مير، كه گردنده فلك
اين جهان زير نگين خلفاي تو كند
ملك العرش، چوبرخيزي هر روز، ثناي
همه برجان و تن و عمر و بقاي تو كند