شماره ۴۳

مي ده پسرا! برگل، گل چون مل و مل چون گل
خوشبوي ملي چون گل، خودروي گلي چون مل
مل رفت به سوي گل، گل رفت به سوي مل
گل بوي ربود از مل، مل رنگ ربود از گل
در زير گل خيري آن به كه قدح گيري
بر بادك شبگيري، بانگ و شغب صلصل
هر گه كه زند قمري، راه ماورالنهري
گويد به گل حمري باده بستان، بلبل
آن بلبل كاتوره برجسته ز مطموره
چون دستهٔ طنبوره گيرد شجر از چنگل
چون فاخته دلبر برتر پرد از عرعر
گويي كه به زير پر، بربسته يكي جلجل
آن قمري فرخنده با قهقهه و خنده
اندر گلو افكنده، هر فاخته‌اي يك غل
بويد به سحرگاهان، از شوق بناگاهان
چون نكهت دلخواهان، بوي سمن و سنبل
آن زاغ در آسابر همچون حبشي كاذر
بربسته به شاخ اندر هم سنبل و هم عنصل
آن كركي با كركي گويد سخن تركي
طوطي سخن هندي گويد به كه مازل