شماره ۴۸ - در مدح منوچهربن قابوس

برآمد ز كوه ابر مازندران
چو مار شكنجي و ماز اندر آن
بسان يكي زنگي حامله
شكم كرده هنگام زادن گران
همي‌زاد اين دختر بر سپيد
پسر همچو فرتوت پنبه سران
جز اين ابر و جز مادر زال زر
نزادند چونين پسر مادران
همي‌آمدند از هوا خرد خرد
به نور سپيد اندر، آن دختران
نشستند زاغان به بالينشان
چنان دايگان سيه معجران
تو گويي به باغ اندرون روز برف
صف ناربون و صف عرعران
بسي خواهرانند بر راه رز
سيه موزگان و سمن چادران
بپوشيده در زير چادر همه
ستبرق ز بالاي سر تا به ران
ز زاغان بر نوژ گويي كه هست
كلاه سيه بر سر خواهران
چنان كارگاه سمرقند گشت
زمين از در بلخ تا خاوران
در و بام و ديوار آن كارگاه
چنان زنگيان كاغذگران
مر اين زنگيان را چه كار اوفتاد
كه كاغذ گرانند و كاغذ خوران
نخوردند كاغذ ازين بيشتر
نه كاغذ فروشان، نه كاغذ خران
شود كاغذ تازه و تر، خشك
چو خورشيد لختي بتابد بر آن
وليكن شود تري اين فزون
چو تابند بيش اندر آن نيران
شده آبگيران فسرده ز يخ
چنان كوس رويين اسكندران
چو سندان آهنگران گشته يخ
چو آهنگران ابر مازندران
برآيد به زير آن تگرگ از هوا
چنان پتك پولاد آهنگران
چه بهتر ز خرگاه و طارم كنون
به خرگاه و طارم درون آذران
فرو برده مستان سر از بيهشي
برآورده آواز خنياگران
به جوش اندرون ديگ بهمنجنه
به گوش اندرون بهمن و قيصران
سر بابزن در سر و ران مرغ
بن بابزن در كف دلبران
كباب از تنوره در آويخته
چو خونين ورقهاي جوشنوران
خداوند ما گشته مست و خراب
گرفته دو بازوي او چاكران
يكي نامداري كه با نام وي
شدستند بينام نام‌آوران
به عمري چنان گوهر پاك او
نيايد يكي گوهر از گوهران
بداده‌ست داد از تن خويشتن
چو نيكو دلان و نكو محضران
كسي كو دهد از تن خويش داد
نبايدش رفتن بر داوران
مرا با ثناهاي او نيست تاب
كرايي پياده منم با خران
ترا گويم اي سيد مشرقين
كه مردم مرانند و تو نامران
در آمد ترا روز بهمنجنه
به فيروزي اين روز را بگذران
مي زعفري خور ز دست بتي
كه گويي قضيبي‌ست از خيزران
مي زعفراني كه چون خورديش
رود سوي دل راست چون زعفران
نه با رنگ او بايدت رنگ گل
نه با بوي او نرگس و ضيمران
ز رامشگران رامشي كن طلب
كه رامش بود نزد رامشگران
بزي همچنين ساليان دراز
دنان و دمان و چمان و چران
دو گوشت هميشه سوي گنجگاو
دو چشمت هميشه سوي دلبران