شماره ۵۴ - در مدح شهريار

رسم بهمن گير و از نو تازه كن بهمنجنه
اي درخت ملك! بارت عز و بيداري تنه
اورمزد و بهمن و بهمنجنه فرخ بود
فرخت باد اورمزد و بهمن و بهمنجنه
بر سرانگشت معشوقان نگر سبزي حنا
بر سر انگشت سبزي بر سر و سبزش نه
راست پنداري بلورين جامهاي چينيان
بر سر تصوير زنگاري و بند آينه
يا به منقار زجاجي بركند طاووس نر
پرهاي طوطيان از طوطيان وقت چنه
اي خداوندي كه روز خشم تو از خشم تو
در جهد آتش به سنگ آتش و آتشزنه
خشم تو چون ماهي فرزند داوود نبي
كو بيوبارد جهان، گويد كه هستم گرسنه
در دعاي مؤمنين و مؤمناتي، زانكه هست
زير بارت گردن هر مؤمن و هر مؤمنه
تا تواني شهريارا روز امروزين مكن
جز به گرد خم خرامش جز به گرد دن دنه
بامدادان حرب غم را لشكري كن تعبيه
اختيارش بر طلايه، افتخارش بر بنه
تو به قلب لشكر اندر خون انگوران به دست
ساقيان بر ميسره، خنياگران بر ميمنه
ساقيان تو فكنده باده اندر باطيه
خادمان تو فكنده عنبر اندر مدخنه
مطربان ساعت به ساعت بر نواي زير وبم
گاه سروستان زنند امروز و گاهي اشكنه
گاه زير قيصران و گاه تخت اردشير
گاه نوروز بزرگ و گه بهار بشكنه
گه نواي هفت گنج و گه نواي گنج گاو
گه نواي ديف رخش و گه نواي ارجنه
نوبتي پاليزبان و نوبتي سرو سهي
نوبتي روشن چراغ و نوبتي كاويزنه
ساعتي سيوارتير و ساعتي كبك دري
ساعتي سروستاه و ساعتي با روزنه
بامدادان بر چكك، چون چاشتگاهان بر شخج
نيمروزان بر لبينا، شامگاهان بر دنه
ماه فروردين به گل چم، ماه دي بر باد رنگ
مهرگان بر نرگس و فصل دگر بر سوسنه
سال سيصد سرخ مي‌خور، سال سيصد زرد مي
لعل مي الفين شهر و العصير الفي سنه