غزل شماره ۸

اي نام خوش تو بر زبان ها
وي ياد تو زينت بيانها
از مهر رخت چو  ذره هستند
در رقص و سماع آسمانها
مرغان ترانه سنج خوانند
وصف رخ تو به بوستانها
اندر ره عشق بي سرانجام
درياهائي است بيكرانها
اي دل بشتاب زانكه رفتند
زين كاخ مجاز  كاروانها
از سروري جهان گذر كن
در باطن خود ببين جهانها
سردهنت نيافت اسرار
هر قدر شدش عيان نهانها