غزل شماره ۱۹

الهي بر دلم ابواب تسليم و رضا بگشا
بروي ما، دري از زحمت بي منتها بگشا
رهي ما را بسوي كعبهٔ صدق و صفا بنما
دري ما را بصوب گلشن فقر و فنا بگشا
ببسط وجه و اطلاق جبين اهل تسليمت
گره واكن ز ابرو عقده هاي كار ما بگشا
بعقد گيسوان پردهٔ عصمت نشينانت
ز لطفت برفع از روي عروس مدعا بگشا
درون تيرهٔ دارم ز خواطرهاي نفساني
بسينه مطلعي از روزن نور و ضيا بگشا
بود دل چند رنجور از خمار و بسة ميخانه
بر اين دردي كش دردت در دار الشفا بگشا
درون درد پردردي بده كايد عذابش عذب
ببند اين ديدهٔ بدبين ما چشم صفا بگشا
از اين ناصاف آب در گذر افزود سوز جان
بسوي جويبار دل ره از عين بقا بگشا
پرافشان در هوايت طايران و مرغ دل دربند
پر و بال دلم در آن فضاي جان فزا بگشا
ز پيچ و تاب راه عشق اندر وادي حيرت
مرا افتاده مشكلها تو اي مشگل گشا بگشا
در گنجينهٔ حق اليقين را نام تو مفتاح
به پير مسلك آموز و جوان پارسا بگشا
زغم لبريز و خوندل چون صراحي تا بكي اسرار
گشاده روچو جامم ساز و نطق بانوابگشا