غزل شماره ۲۷

اي ماه جبين سيم غبغب
وي سيم ذقن بت شكر لب
بي ماه رخت شبان تيره
كارم همه دم فغان و يارب
لبريز شراب ناب جامت
وز خون جگر دلم لبالب
بتوان دو سه گام رنجه كردن
بالين مريض خويش يكشب
اي اختر حسن چهره بنماي
تا آنكه شوم خجسته كوكب
مي نوشي و عشق كار اسرار
اي كاش نگردد او ز مذهب