غزل شماره ۳۱

باز بلبل لحن موسيقار داشت
دعوي ديدار موسي وار داشت
گل بگلزار آتش از رخسار زد
يعني آتش نخل عاشق بار داشت
عشق او خونخوار بوده است و بود
ني همين منصور را بردار داشت
مصحف رخسار اگر بنموده است
در برابر گيسوي زنار داشت
زان شب عالم تمامي روز كرد
زين دگر روز جهان تار داشت
ني همين در كار جانبازي ست دل
عالمي را عشق بر اين كار داشت
گر خرد آرد كليمي ليك عشق
صد چو موسي طالب ديدار داشت
معنيش را رجعت و تكرار نيست
گر به صورت رجعت و تكرار داشت
باز شد با هر گدائي همنشين
پادشاهي كو ز شاهان عار داشت
زان لبم هر دم شفائي ميرسد
چشم بيمارش گرم بيمار داشت
تا چه واقع شد كه با صد ناز باز
كشتن اسرار را اصرار داشت