غزل شماره ۴۲

اي از صفات گشته هويدا همه صفات
ذات خجسته ات شده مرآت بهر ذات
نزديك شد كه دعوي پيغمبري كني
كز خط كتاب داري و از غمزه معجزات
يك بوسه اي ز وجه ز كاتم نميدهي
گويا كه فرض نيست بشرع شما ز كوات
ني ني مرا چه حد كه چنين آرزو كنم
بر چرخ سر زنم كه زنم بوسه نقش پات
ديگر برات آتش دوزخ چه حاجتست
ما را همين بس است كه مرديم از برات
دايم برهگذار تو اسرار اميدوار
اي پيك نيك پي بده از محنتم نجات