غزل شماره ۴۹

دل و دين بتي نامسلمان گرفت
بيك عشوهٔ كشور جان گرفت
بت سبزوار از خط سبزه وار
بخد خور آسا خراسان گرفت
ز پيكان او يافت حظي دلم را
كه گفتي كه خطش ز پيكان گرفت
بدوران مخور غم به دور آن مي آر
كه غم ها برد مي چودوران گرفت
چه خواهد دگر شحنهٔ غم زمانه
اگر نيم جان بود جانان گرفت
دلي داشتم بود غمخوار جان
ولي ترك مستي ز اين آن گرفت
مرا بود چشمي از او بهره ور
ز بس اشك باريد طوفان گرفت
شه حسنش آهنگ تاراج كرد
ز اسرار دل برد و ايمان گرفت