غزل شماره ۱۴۵

اي رخت برگ گل سور و لبان نيز چنان
سخنت آب حياتست و دهان نيز چنان
نيست ريحان چوخطت نافهٔ چين نيز چنين
سرو نبود چو قدت نخل جنان نيز چنان
سركه پامال تو اي سروروان گشت چه غم
سر نثار قدمت نقد روان نيز چنان
گرچه فحش است بكاغذ دوسه حرفي بنويس
كه چو شهد است بيان تو بَنان نيز چنان
غير محرم به حريم تو و من محرومم
با من اينطور روا نيست به آن نيز چنان
بكمين تا بكمان ناوك كين است ترا
دل خونين هدف تير تو جان نيز چنان
روزها ديده براه و همه شب ناله و آه
روز اسرار چنين است و شبان نيز چنان