غزل شماره ۱۴۶

از بهترين سلالهٔ آدم توئي بهين
بر مهترين كلالهٔ حوا توئي مهين
در خاتم رسالتي اي ختم انبيا
همچو نگين به خاتم و چون نقش درنگين
تو بَدرِ ازهري و همه انبيا سُها
تو مهر انوري و نجومند مرسلين
بحر است علم و طفل دبستانت ار بود
آن بحر بيكران و پر از لؤلؤ ثمين
پيشت خرد زدانش اگردم زند چنانست
كايد مگس بعرصهٔ عنقا كند طنين
اندر بيان بديع معاني حكمتت
چون در شكر حلاوت و شهد اندر انگبين
از شوق ذروهٔ تو فلاطون فيلسوف
مست و خراب بوده و چون باده خم نشين
اسرار در جمال و جلال تو فاني است
صل عليك ثم علي آل اجمعين