غزل شماره ۱۷۲

ز اِشتياق تو مُردم نه پيكي و نه پيامي
ز هجر جان به لب آمد نه قاصدي نه سلامي
چه باشد ار بنمائي ز نامه نافه گشائي
ز زلف غاليه ساخوش نميكني چومشامي
چه مي شود اگر از عين لطف و بنده نوازي
فتد نظر به عنايت ز خواجهٔ به غلامي
نشد نصيب نه سيب زنخ نه شربت لعلت
به شكّرين سخني كن علاج تلخي كامي
بپاسبان حرم از ره ثواب بگوئيد
كه تا بكي بنشيند كبوتري لب بامي
بياد خسته دلي ده بباد نفخهٔ زلفي
ز سر گراني زلف ار به كلبه اي نخرامي
خداي را سوي صياد عرض حال بداريد
كه چند مرغ اسيري بود به گوشهٔ دامي
چه خوش بود كه ببينم شبي به خلوت اسرار
نشسته دلبر مهر و نهاده شيشه و جامي