غزل شماره ۱۷۶

مپند ار او نهان و تو عياني
تو در سبحات سبحاني نهاني
چو تو باشي نه برخورد اراز اوئي
چو او باشد تو كي اندر مياني
گمان بگذار و بر نور يقين پيچ
كه بيشك او يقين و تو گماني
توئي هستي نما و اوست هستي
سرابي او چو آب زندگاني
نه تنها معني جسم است و صورت
بود معني ارواح و معاني
هر آئينه ز حق اسمي نمايد
تو اسما جملگي را ترجماني
بيا آيينهها گم كن در اسماء
تو هم گم شو مهين اسمي بماني
وزين پس نفي اسما و صفاتست
در اين دريا همه گشتند فاني
نماند ني عبارت ني اشارات
نه اسراري بماند ني بياني