غزل شماره ۱۸۳

اي آتش هواي تو در جان عالمي
در عهد تو نديده كسي عيش خرمي
از حال من مپرس كه دارم دلي ز هجر
چون زلف بيقرار پريشان و درهمي
عالم بهم زني تو بيك چشم همزدن
لعل تو جان دهد چو مسيحا بيكدمي
گشتم جدا ز خاك دري كز هواي او
دارم دل پر آتشي و چشم پرنمي
دوشيزگان سبزه بصحرا برون شدند
آخر برون خرام و برون كن ز دل غمي
تا نكته ز سر ميانت بيان كند
اسرار كو بكورودازبهر محرمي