انسان فردا

من خداوندگار فردايم
رنگ و بوي بهار زيبايم
باش! تا چشم خلق بگشايم
شور مستيِّ خويش بنمايم

عشق، هنگامهٔ جهان من است
كار، پروردگار هستي من
آرزو، جلوه‌گاه جان من است
شعر، آيينه‌دار مستي من

صبح فردا كه نورِ چشمِ جهان
زندگي را پُر آفتاب كند
باز گردد جهان دوباره جوان
همه‌جا را پُر انقلاب كند

هرچه بيني در آن، مرا بيني
اثر عشق و آرزوي مرا
پيشتاز زمان مرا بيني
ذوق پُر شورِ جست‌و‌جوي مرا

خيره سوزد چراغ مه به فضا
پيش خورشيدِ زندگانيِ من
گرم و پُر‌شور و آرزو‌افزا:
قلب من، عشق من، جواني من

كابل ،ارديبهشت ١۳۵٠