ننگ هستي

اي روزگار شوم!
بر اخترم به ديدهٔ آلوده ننگري
كاندر نگاه روشن صافي سرشته‌اي.
خورشيد زاده‌است
پاكيزه‌گوهري كه ز چشم فرشته‌اي
بر برگ‌هاي گلشن قدس اوفتاده‌است.
باري به‌هوش باش!
لوث نگاه اهرمنان سيه‌درون
هرگز غبار ديدهٔ پاكان نمي‌شود
وين‌اختر مراد
در تيره‌شب ز قافله پنهان نمي‌شود
چون شعلهٔ حسد به دل مردِ بدنهاد.
در آسمان دهر
من آن‌ستاره‌ام كه گريزد ز نور من
اشباح رهزنان سيه‌دل به تيرگي
تا در كمينگهي
بر شبروان باديه يابند چيرگي
ليكن نمي‌رسند به اين‌كوره‌ره گهي!
اي مدعي بيا!
دل را بري ز لوث گمان دار كاين‌گنه
تا حشر ننگ هستي ارباب تهمت است
بر من حسد مبر!
نور چراغ سينهٔ من از محبت است
وين شعله افتخار وجود ابوالبشر!
كابل، آذر ١۳۴۰