قصيده شماره ۸ - في مدح محراب بيك

جهان جهان دگر شد چو گشت زينت ياب
ز شهسوار بلند اختر هلال ركاب
زمان زمان دگر گشت چون رواج گرفت
ز شهريار فلك مسند رفيع جناب
سپهر طرح نسق ريخت چون مهم جهان
نصيب شد كه رسد زان جهانستان به نصاب
بزرگ حوصلهٔ محراب بيك دريادل
كه ابر همت او مي‌دهد به دريا آب
مبارزي كه چو تيعش علم شود در رزم
سپر ز واهمه در سر كشد فلك ز سحاب
تهمتني كه ز آشوب صيت رستميش
گرفته تربت رستم طبيعت سيماب
اگر ز روي عتاب اندر آسمان نگرد
كند مهابت او آفتاب را مهتاب
و گر ز عين عنايت نظر كند به زمين
به آب خضر مبدل شود تراب سراب
رسيده حسن سكوتش به آنكه آموزند
ز داب او همه شاهان و خسروان آداب
مفاخرند به عهدش ليالي و ايام
مباهيند به ذاتش اسامي و القاب
چو سر به دعوي مالك رقابي افرازد
نهند گردن تسليم مالكان رقاب
جهان نهفته ز اعمي نباشد ار باشد
جمال او به دل آفتاب عالمتاب
فروغ سلطنت او فرو گرفته جهان
هنوز اگرچه نهان است در نقاب حجاب
گشوده بر رخ عزمش زمانه صد در فتح
نكرده سلطنت او هنوز فتح‌الباب
به ناز گام به ره مي‌نهد تصرف او
اگر چه سلطنت افتاده در پيش بشتاب
بسي نمانده كه در چار ركن دهر كنند
خلايق دو جهان سجده پيش يك محراب
در آن امور كه باشد قضا تقاضائي
قدر چكار كند جز تهيهٔ اسباب
ز آسمان به زمين سيم و زر شود باران
محيط همت او آب اگر دهد به سحاب
درنده بغل و دامن است آن زر و سيم
كه سايلان درش مي‌برند از همه باب
فلك اگر به در او رود بزر چيدن
كند ز ننگ زر آفتاب را پرتاب
سپهر منزلتا به هر عذر تقصيري
عريضه‌ايست رهي را به خدمت نواب
دمي كز آمدن موكب سبك جنبش
شد اين زمين چو سپهر از نجوم زينت ياب
من فتاده بي‌قدرت گران حركت
كه پاي جنبشم از بخت خفته بود به خواب
به علت دگرم نيز عذر لنگي بود
كه بسته بود رهم را بر آن خجسته جناب
اگر چه خسته و بيمار آمدن بدرت
نبود نزد خرد خارج از طريق صواب
ولي ز غايت آزار بود در جنبش
ز جزو جزو تنم موجب هزار عذاب
كز آفت تف تابنده بودم اندر تب
وز آتش تب سوزنده بودم اندر تاب
كنون كه شعلهٔ تب اندكي شكسته فرو
بهانه را چو مرض داده‌ام به حكم جواب
شود گر از عقب عذر باز كاهلي
ز محتشم به گناه اعتراف و از تو عقاب
هميشه تا خرد اندر حساب مدت عمر
به شام شيب رساند سخن ز صبح شباب
ز طول عهد سر از جيب شيب برنكند
حساب مدت عمر تو تا به روز حساب