قصيده شماره ۱۴ - وله ايضا

اگر چه مادر ايام خوش نتيجه فتاد
درين زمان پسري به نزاد از بهزاد
مه سپهر حكومت كه در زمانهٔ او
زمانه را فزع دادخواه رفت از ياد
گل بهار سخاوت كه در محل كرم
درم چو برگ خزان مي‌دهد كفش بر باد
بجاي خون همه ياقوت و لعل خواهد ريخت
به دست او نيش اگر زند فصاد
گرفته كشور دلها كه هست بر بازوش
دو فتح‌نامه ز دست كريم و طبع بداد
به آن محيط كرم نسبت ملال ز بذل
چنان بود كه به حاتم كنند بخل اسناد
زبان به شكوهٔ او هيچ دادخواه نراند
به غير ظلم كه از عدل اوست در فرياد
خراش ناخن عدلش چو كوه ظلم بكند
بماند در دهن انگشت تيشهٔ فرهاد
به روي كشور ما تنگ از آن كه منصب اوست
امارتي كه زخاني و خسرويست زياد
جمال باز گرفتن نيافت ساقي دهر
چو بر كف املش ساغر مراد نهاد
فلك نمود به زير پرش چو بيضهٔ مرغ
هماي رفعت او بال ابهت چو گشاد
چه حاجتست كه او طايران دولت را
به دانه ريزي و دام‌افكني شود صياد
كه بهر صيد مرادش درين كمند گاهند
نه آسمان سبب انگيز و بخت در امداد
نقيض سوز و مخالف گداز و ضد كاهست
صلاح و راي وي اندر جهان كون و فساد
چو آمد آن نصفت كيش داد گر به وجود
كشيد رخت به سر منزل عدم بيداد
بناي ظلم و تعدي ضعيف بنيان گشت
به دستياري اين دولت قوي بنياد
ز سهم ناوك آهن گداز هيبت او
ز موج گشته زره پوش از ازل پولاد
ز بوسه كاري سكان آسمان فرمود
بهر مكان كه ازو سايه بر زمين افتاد
به جز درش كه نه جاي وقوع بيداد است
نديده كس در دارالامارتي بيداد
اگر شود متوجه به رفع ضديت
دهند دست معيت به يكديگر اضداد
ز لطف خاص خود اين بلده‌اش خداي عليم
كه شهر خاص علي بود بي مضايقه داد
جز او كه والي معموره‌اي چنين شده است
نديده گنج كسي در اماكن آباد
عنان به دست ندادش چنان كه بستاند
كه كرد بخت بلندش سوار رخش مراد
متاع هركه چو نظم منش رواجي نيست
به عهد او شده بازار كاسديش كساد
چو ظلم گشت درين بلده كم وز ياوريش
اساس داوريش را خدا زياد كند
رسيد عيد و دل جمله تهنيت گويان
ز ديدن رخ او كامياب و خرم و شاد
تو را چو پاي روان نيست محتشم كه روي
به سده بوسي آن نير سپهر سداد
به دستياري نظمي كه عزت تو ازوست
زبان خامه بجنبان پي مبارك‌باد
اميد آن كه بود تا ز كعبه نام و نشان
كه هست بر درش امروز ازدحام عباد
بود جناب معلاي او مطاف انام
به مصطفاي معلا و عترت امجاد