قصيده شماره ۲۱ - وله من جواهر المنظوماته في مدح محمدخان تركمان گفته

زمانه را دگر آبي به روي كار آمد
كه آب روي سلاطين روزگار آمد
صبا به عزم بشارت بگرد شهر سبا
ز پاي تخت سليمان كامكار آمد
عجب اگر دو جهان تن دهد به گنجايش
به اين شكوه كه آن يكه شهسوار آمد
چو آفتاب كه آيد ز ابر تيره برون
سمند عزم برون رانده از غبار آمد
تو عيش ساز كن اي جان مضطرب كه ز راه
قرار بخش اسيران بي‌قرار آمد
تو ديده باز كن اي بخت منتظر كه صبا
به توتيا كشي چشم انتظار آمد
تو اي صبا كه زره مي‌رسي نويد آلود
ببر به شهر بشارت كه شهريار آمد
مهين خديو سلاطين كامكار رسيد
خدايگان خواقين نامدار آمد
قوام ضابطه شش جهت محمدخان
كه هفت دايرهٔ چرخ را مدار آمد
چه خان جهان جلالت كه از جلالت و شان
ز خسروان جهاندار در شمار آمد
بلند رتبه‌سواري كه نعل شبرنگش
سر اكاسره را تاج افتخار آمد
سپهر سده اميري كه شرفه قصرش
فراز غرفه اين بيستون حصار آمد
ز تنگ ظرفي خود دارد انفعال جهان
ز ذات او كه به غايت بزرگوار آمد
ز زيركي به غلاميش هر كه كرد اقرار
ز نيك بختي و اقبال بختيار آمد
به پيش راي جهانگير او مخالف را
جهان سپار نگويم كه جان سپار آمد
طريق شير شكاري به كائنات نمود
اگرچه پنجه نيالوده از شكار آمد
ايا به عقل گران لنگري كه در جنبت
خرد به آن همه دانش سبك عيار آمد
تو آن دقيقه شناسي كه حسن تدبيرت
همه موافقت تقدير كردگار آمد
صلاح راي تو در فتنه بس كه صبر نمود
دل مفتون دشمن به زينهار آمد
سحاب تيغ مطر ريزي نكرده هنوز
نهال فتح ز دهقانيت به بار آمد
توقف ارچه گره گشت كار نصرت را
محل كار ولي بيشتر به كار آمد
ز ناز خوي بتان دارد آرزو چه عجب
اگر اميد تو را دير در كنار آمد
عدو چو پنجهٔ قدرت به پنجهٔ تو فكند
چه تا بهاش كه در دست اقتدار آمد
به جاي ماند دو روزي ولي نرفت از جا
اساس دولت و نصرت كه استوار آمد
خوشا سحاب صلاح تو كز ترشح آن
تمام ناشده فصل خزان بهار آمد
براي جان عدو قهرت آتشي افروخت
كه كار شعلهٔ دوزخ زهر شرار آمد
ولي چو حلم تواش بر در انابت ديد
بر او ز ابر ترحم عطيه بار آمد
جهان فداي شعورت كه تا به قوت عقل
جهان ستان ز عدوي ستم شعار آمد
نه در ضمير كسي فكر كارزار گذشت
نه بر زبان كسي حرف گير و دار آمد
درين محيط پرآشوب زورق كه و مه
ز لنگري كه تو را بود بر كنار آمد
اگرچه بود به گردت حصارهاي دعا
دعاي محتشمت بهترين حصار آمد
پناه جان تو آن حصن سخت بنيان باد
كه نام آن كنف آفريدگار آمد