قصيده شماره ۲۷ - في مدح محمدخان تركمان في حالة نزوله به كاشان

دوش ز ره قاصدي خرم و خندان رسيد
كز نفس او به دل رايحهٔ جان رسيد
از سرو بر چون فشاند گرد معنبر نسيم
فيض به پست و بلند از اثر آن رسيد
روي بشارت نمود زآينهٔ صدق و گفت
از پي آئين و عدل داور دوران رسيد
پيك صبا هم رساند مژده كز اقبال و بخت
بر در شهر سبا تخت سليمان رسيد
از عقبش فوج فوج لشگري آمد گران
شور ز گردون گذشت گرد به كيوان رسيد
تا شود اطفاي ظلم بر سر ذرات ملك
گرمتر از آفتاب سايهٔ سبحان رسيد
عزم دل شهريار سوي ره اين ديار
بود چنان كز بهار مژده به بستان رسيد
كرد بدين سو عبور لشگر عيش و سرور
غصه به تاراج رفت قصه به پايان رسيد
موكب پر كوكبه با دو جهان دبدبه
از حركات نسيم غاليه افشان رسيد
گرد سپه كوه بر رخ گردون نشست
كوكبهٔ خور شكست دبدبه‌خان رسيد
خان معلي لقب كه اسم محمد بر او
خلعت توفيق بود كز بر يزدان رسيد
والي والا سرير آن كه بر ايوان قدر
پايهٔ بالائيش تا نهم ايوان رسيد
مير سكندر سپاه آن كه به پابوس او
صد جم و دارا چو رفت نوبت خاقان رسيد
عازم كاشان هنوز ناشده انديشه‌اش
طنطنهٔ شوكتش تا به خراسان رسيد
غوث بلندست و پس ابر وجودش كزو
سايه بگردون فتاد مايه به عمان رسيد
تا نپذيرد خلل سلسلهٔ مملكت
سلسله‌ها را تمام سلسله جنبان رسيد
باد مرادي برخاست برق رواجي بجست
فلك ز طوفان گذشت ملك به سامان رسيد
تا شكند در جهان رونق ديوان ظلم
با دو جهان عدل و داد حاكم ديوان رسيد
چاره بر ملك را مالك دوران رساند
بس كه به چرخ بلند زين بلد افغان رسيد
در عظمت هرچه داشت صورت فرض محال
از پي تعظيم او جمله به امكان رسيد
روز دغا در مصاف تيغ مبارز شكاف
بر سر فارس چو راند بر فرس آسان رسيد
سينهٔ اعداي او خانهٔ زنبور شد
بس كه ز شستش بر او ناوك پران رسيد
خصم دغا هركجا كرد ز دستش فراز
مرگ همانجا به او دست و گريبان رسيد
بس كه شد از هيبتش جان ز بدنها برون
تيغ بهر سو كه راند بر تن بي‌جان رسيد
جانب او بس كه داشت بيش ز امكان فضا
بر سر خصمش اجل پيش ز فرمان رسيد
اي مه انجم حشم وي ملك محتشم
كز نسقت ملك را كار به سامان رسيد
من برهٔ طاعتت گرچه ز دوران نيم
جان به لب طاقتم از غم دوران رسيد
شربت لطفي فرست كاين تن رنجور را
درد كشيدن خطاست حال كه درمان رسيد
تا ز صعود بخار خواهد از ابر بهار
قطره ز بالا فتاد رشحه به بستان رسيد
ابر نوال تو را مايه كم از يم مباد
كز تو به هر كس كه بود رشحهٔ احسان رسيد