قصيده شماره ۲۸ - در مدح بلقيس زمان بريخان خانم صبيهٔ شاه طهماسب صفوي

دي قاصدي به كلبهٔ اين ناتوان رسيد
كز مقدمش هزار بشارت به جان رسيد
از مژده‌اي كه فهم شد از دلنوازيش
دل را نويد خرمي جاودان رسيد
گردي كه سرمهٔ‌وش زرهٔ خود به من رساند
آسايشي به ديدهٔ بي‌خواب از آن رسيد
عطري كه چون عنبر بر اطراف من فشاند
از جنبش نسيم بهر بوستان رسيد
شهدي كه از عبارت شيرين به دل چشاند
ذوقش به جان زياده ز حد بيان رسيد
حرفي كه ساخت گوش زدم در ازاي آن
از من هزار شكر به گوش جهان رسيد
حرفش چه بود اين كه ايا همنشين غم
برخيز هان كه تير دعا بر نشان رسيد
از بر لباس غصه بيفكن كه بهر تو
تشريف خاص شمسه گردون مكان رسيد
بلقيس كامكار پريخان كه حكم او
تا پاي تخت رابعهٔ آسمان رسيد
مسجود بر و بحر كه فرسود سده‌اش
بس كز ادب بر آن سر سلطان و خان رسيد
در موكبش به حاشيهٔ كهترين سوار
دوش هزار خسرو خسرو نشان رسيد
در محفلش به حاشيه كمترين جدار
روي مزار قدسي عرش آشيان رسيد
هرگه كه داد عرض سپه طول و عرض او
چون نور آفتاب كران تا كران رسيد
هرجا كشيد خوان كرم فيض عام آن
چون رزق كاينات جهان تا جهان رسيد
امداد هركه كرد براي وي از سراب
صد چشمهٔ حيات چو صرصر دوان رسيد
اقبال هركه خواست به پاي خود از پيش
سيلاب سان ذخيره در ياوكان رسيد
ابر عطاي او ز كدامين محيط خاست
آثار فيض او ز كدامين زمان رسيد
نخل نوال او ز كدامين رياض است
كز وي بر حيات به پير و جوان رسيد
توقيعي از عطيهٔ او بر كنار داشت
هر جا برات بخشش روزي رسان رسيد
زنجير عدل او چو در آفاق بسته شد
صد چشم بر عدالت نوشيروان رسيد
تا ظلم را عدالت او پايمال كرد
صد بار روي گرگ به پاي شبان رسيد
تا جور را سياست او خوار و زار كرد
بر دزد صد ستم ز سگ كاروان رسيد
پرسيد راه خانه خصمش ز آگهان
هرگه ز آسمان اجل ناگهان رسيد
خود را به دشمنش چه قضا بي‌خبر رساند
هر تير كز كمان بلا بي‌گمان رسيد
شاهنشها اگر برسانم به عز عرض
از دشمنان چها به من ناتوان رسيد
وندر چه وقت خلعت و پروانه عطا
زان شمع مهر پرتو مه پاسبان رسيد
زان ميل غم كه در پي من سر نهاده بود
از من چسان گذشت و به دشمن چسان رسيد
نواب پيش از آن شود از لطف خويش شاد
كاندر حساب آن به نهايت توان رسيد
گويا به آن ضمير همايون به آسمان
الهام غيبي از ملك غيب دان رسيد
كاي شاه‌زاده محتشم دل شكسته را
درياب كز شماتت اعدا به جان رسيد
تا ز انقضاي قسمت رزاق صبح و شام
رزق وسيع خواهد ازين گرد خوان رسيد
بادا كشيده خوان نوالت كه در جهان
فيضش به صد جفاكش بي‌خانمان رسيد