قصيده شماره ۴۱ - در مدح فرهاد بيك غلام حاكم دارالسلطنه اصفهان

در نسبت است خسرو شاهان نامدار
فرهاد بيك معتمد شاه كامكار
خورشيد راي ماه لواي فلك شكوه
نصرت شعار فتح دثار ظفر مدار
زور آور بلند سنان قوي كمند
شيرافكن نهنگ كش اژدها شكار
رستم شجاعتي كه چو دست آورد به حرب
صد دست از نظارهٔ حربش رود به كار
دريا سخاوتي كه چو گرم سخا شود
بحر از كفش برآورد انگشت زينهار
كوه وجود خصم ز باد عمود او
چون بيستون ز تيشهٔ فرهاد شد غبار
در گوي باختن نبود دور اگر كند
گوي زمين ز هيبت چوگان او فرار
گر در مقام تربيت ذره‌اي شود
در دم رساندش به فلك آفتاب‌وار
ور التفات تقويت پشه‌اي كند
خوش خوش برآرد از دم پيل دمان دمار
بر مرد عرصه تنگ كند وقت دارو گير
بر خصم كارزار كند روزگار زار
اي شهسوار عرصهٔ قدرت كه ايزدت
بر هرچه اختيار كني داده اختيار
دارم حكايتي به تو از دور آسمان
دارم شكايتي به تو از جور روزگار
سي سال شد كه از پي هم مي‌كنم روان
از نظم تحفه‌ها بدر شاه شهريار
وز بهر من ز خلعت و زر آن چه مي‌رسد
بيش از دو ماه يا سه نمي‌آيدم به كار
وز بيع سست مشتريانم هميشه هست
ز افكار خويش نفرت وز اشعار خويش عار
حالا كه بي‌هدايت تدبير همرهان
يعني به همعناني تقدير كردگار
فرهاد شد دليل و به خسرو رهم نمود
وز بيستون زحمتم آورد بر كنار
دارم اميد آن كه بود ز التفات او
در يك رهم تردد و بر يك درم قرار
وز بهر يك كريم مطاع سخن نهم
بر تازه بختيان ز يكي تا ز صد هزار
وانعام اولين كه بامداد او بود
ممتاز باشد از همه در چشم اعتبار
وان لاف‌ها كه من زده‌ام از حمايتش
بر مرد و زن نتيجه آن گردد آشكار
وين پا كه من براي اميدش نهاده‌ام
دست مرا به سر ننهد نااميدوار
وان نرد غائبانه كه با من فكند طرح
كم نقش اگر شود ننهد بر عقب مدار
حاصل كه همعناني همت نموده چست
بر توسن مراد به لطفم كند سوار
اي هادي طريق مراد از قضا شبي
بودم ز نامرادي خود سخت سوگوار
كانروز گرد راه پيام آوري برون
وز غائبانه لطف توام ساخت شرمسار
كاي خوش كلام طوطي بستان معرفت
وي شوخ لهجه بلبل گلزار روزگار
شعر تو كسوتيست شهانش در آرزو
نظم تو گوهريست سرانش در انتظار
هر دوش نيست قابل اين نازنين وشق
هر گوش نيست لايق اين طرفه گوشوار
گر صاحب بصارت هوشي متاع خويش
در بيع آن فكن كه دهد در خورش نثار
يعني وليعهد شهنشاه تاج بخش
شهزادهٔ قدر خطر صاحب اقتدار
اميد محتشم كه بماند مدار دهر
بر ذات اين يگانه جهانگير كامكار