قصيده شماره ۴۵ - قصيده در مدح يوسف عادل شاه فرمايد

اقبال بين كه از پي طي ره وصال
پرواز داده شوق به مرغ شكسته بال
بردميد از آن تن خاكي كه جنبشش
صد ساله بعد داشت ز سر حد احتمال
افتاده‌اي كه بود گران جان تر از زمين
شوقش به ره فكند شتابان تر از شمال
شد دست چرخ پر شهب از بس كه مي‌جهد
در زير پاي خيل بغال آتش از امال
احداث كرده جذبه راه ديار شوق
در مركبان سست پي من تك غزال
دارد گمان زلزله از بي‌قراريم
سرهنگ جان كه قلعهٔ تن راست كوتوال
منت خداي را كه رفاهيت وطن
گر شد به دل به تفرقه كوچ و ارتحال
نزديك شد كه ذرهٔ بيتاب ناتوان
يابد به آفتاب جهانتاب اتصال
زد آفتاب چرخ كه از دولت سريع
بعد از عروج روي كند در ره زوال
آن آفتاب كز سبب طول عهد او
جويد هزار ساله گران نقص از كمال
سلطان شاه مشرب كم كبر و پرشكوه
داراي داد گستر جم قدر يم نوال
آن برگزيدهٔ يوسف مصر صفا كه هست
آئينه جمال خداوند ذوالجلال
در مصر سلطنت نه همين اسم بود و بس
ميراث يوسفي كه به او يافت انتقال
زان يوسف جميل به اين يوسف جليل
دادند صد كمال كزان بد يكي جمال
بر خويش ديدگان و مكان را چو بيضهٔ تنگ
مرغ جلال او چو برآورد پر و بال
شايد كه بهر نوبت سلطانيش قضا
بر طبل آسمان زند از كهكشان دوال
گردون برد پناه به تحت الثري ز بيم
آيد گر آتش غضب او به اشتغال
نام مرا كسي نبرد روز حشر نيز
حلمش شود چه اهل گنه را قرين حال
گر باد عزم تو گذرد بر بلند و پست
بيرون رود سكون ز زمين نعل از خيال
دريا به لنگرش سپر خويش را به چرخ
باشد تحركش چو زمين تا ابد محال
اي برقد جلال تو تشريفها قصير
جز عز ذوالجلال كه افتاده بي‌زوال
بر تاج خسروي كه ز اسباب سروريست
فرق توراست منت تعظيم لايزال
حاتم ز صيت جود تو گشت از مقام خويش
راضي كه در جهان نكشد از تو انفعال
اين سلطنت كه شاهد طاقت گداز بود
در ابتداي ناز نمود از تتق جمال
اينك جهان گرفته سراسر فروغ وي
كه افزوني اندرون چو ترقيست در هلال
اي داور ملك صفت آسمان شكوه
وي سرور نكوسير پادشه خصال
روزي كه محتشم پي تقديم تهنيت
آمد به نفس كامل خود بر سر جدال
وز تازيانه كاري تعجيل داد پر
آن باره را كه بود تحرك در او محال
هريك قدم كه مانده به ره نجم طالعش
گرديد دور صد قدم از عقده وبال
يارب به لايزالي سلطان لم‌يزل
كز اشتغال سلطنت دير انتقال
بر مسند جلال براني هزار كام
با رتبهٔ جليل بماني هزار سال