قصيده شماره ۵۸ - در مدح مرتضي نظام شاه پادشاه دكن

اي دهر پير عيش ز سر گير كاسمان
مهد زمين سپرد به داراي نوجوان
اي چرخ خوش بگرد كه خوش بي‌درنگ گشت
دوران به كام شاه جوان بخت كامران
اي دور پاي بر سر اندوه زن كه زد
عيش ابد صلا به خدير جهان سنان
خرم شو اي بسيط زمين كاين بساط شد
موكب نشين خسرو آخر زمانيان
جمشيد مصطفي سير مرتضي لقب
باج سر جهان سر چندين خدايگان
يعني ولي والا اعظم نظام شاه
شاه يگانه ناظم منظومهٔ زمان
صاحب نگين تاج ور مملكت گشا
مسندنشين تخت ده پادشه نشان
شاهنشهي كه خطبهٔ فرماندهي چه خواند
بستند از محاكمهٔ فرمان دهان دهان
خورشيد اگر صعود كند صدهزار قرن
مشكل اگر به نعل سمندش كند قران
وز پويهٔ نعل اگر فكند رخش همتش
بر غرفهٔ فلك شكند فرق فرقدان
در باغ اگر عبور كند باد هيبتش
كس برگ ارغوان نشناسد ز زعفران
در دل اگر عبور كند صيت صولتش
از هول بشكند قفس جسم مرغ جان
اي بر در سراي تو هر صبح آفتاب
تا شام كرده فره چراني ملازمان
از كبر حاجيان تو پهلو تهي كنند
يابند اگر به پادشه انجم اقتران
مخفي تواند از تو شدن حال خلق اگر
ذرات از آفتاب تواند شدن نهان
در بطن پشه پيل تواند شدن مقيم
گنجد اگر سكون تو در ساحت مكان
دريا درون قطره تواند گرفت جا
گر جا كند جلال تو در جوف آسمان
كوته كند چو عدل تو پاي ستم ز ملك
دزد دراز دست كند حفظ پاسبان
آفاق حارسا ملكا ملك وارثا
اي هم به ارث و هم به حسب شاه و شه نشان
هست اين قصيده تحفهٔ ثالث كه من به هند
با صد هزار گنج دعا كرده‌ام روان
اين بار خود مراد من اندك حمايتي‌ست
از لطف شه كه هست به از گنج شايگان
هم گشته‌ام به اين صله قانع كه درد كن
از من قراضه‌اي كه بود نزد اين و آن
گردد به يك اشاره نواب كامياب
واصل به قاصدان من تيره خان و مان
هم گفته‌ام كه هرچه از آن جانب آورند
اين جا برسم جايزه آرند در ميان
استغفرالله اين چه سخنهاست محتشم
نطق فضول را ببر از خامشي زبان
قانع شدن به كشوري از خاتمي چنين
كفر است كفر مشرب اهل كرم بدان
گر برد بهر ازو صله گيري چنان كه برد
كز آب بحر مورچه‌اي تر كند دهان
شاها درين قصيده نبودي اگر مرا
تعجيل قاصدان سبب سرعت لسان
در سلك نظم از سر فكرت كشيدمي
صد در كه كس نيافتي اندر هزار كان
اين طاعت ارچه نيك نكردم ادا ولي
شد در قضا نمودن آن طبع من جوان
گر مرگ امان دهد بفرستم به درگهت
هر در كه مانده در صدف آخرالزمان